Van boeken, (wc)brillen en pakken rijst

De man strijkt op een bijna liefdevolle manier over de rand van de wc. We zijn bij de Bassari-mensen en ik moet naar de wc. Geen probleem, loop maar mee. Achter een rieten scherm staat een witte wc-pot half in het zand ingegraven. In een hoek een grote bak met water waar een halve kalebas in dobbert. De man vindt het toilet niet schoon genoeg voor mij en veegt behoedzaam het zand weg. Ik zweef er wel boven wil ik zeggen, maar mijn Frans is verre van toereikend voor zulke ingewikkelde zinnen. Dit is wel een van de meest wonderlijke toiletten uit mijn reiscarrière. Ik bedank hem vriendelijk. Dit heeft nog nooit eerder iemand voor mij gedaan.

We lopen van de Turntable terug richting hotel en zien aan de kant van de weg een soort van fairtrademarkt. Aangezien ik nog niet veel heb gekocht is het logisch om daar even naar binnen te lopen. ‘We vragen 20 dalassi entree maar daarvoor krijg je dan wel een pak rijst,’ zegt de man bij de ingang. Natuurlijk knikken wij alsof we dit de gewoonste zaak van de wereld vinden. Goed idee. Geen enkele toerist zal dit meenemen naar huis maar iemand hier blij mee maken. Ik geef het aan de leuke vrouw die onze kamer schoonmaakt en Jan aan zijn vriend de poolman.

De gratis ritjes die we hebben gekregen zijn niet meer op een hand te tellen. We staan ergens aan de kant van de weg, geld in de hand, klaar om in een van de vele gele taxi’s te stappen, er stopt een auto of een busje en een handgebaar maakt ons duidelijk, stap maar in ik moet ook jullie kant op. Vaak worden we op de juiste plek afgezet en nee betalen, dat hoeft  niet. Altijd nog een brede lach als beloning.

De boekenmiddag was top Leuke belangstelling, mooie gesprekken, veel plezier, een glas wonjo erbij en een kassa die regelmatig rinkelde. Signeren in Afrika is toch vele malen bijzonderder dan ergens in Nederland 🙂 Mensen die echt even de moeite hebben genomen om te komen, onder de indruk waren van deze leuke winkel. Ik laat wat  boeken achter die ze graag op de plank hebben en die ze zeker weten gaan verkopen, verzekert de eigenaar mij. Wie ben ik dan om dit tegen te spreken?

‘Zie je dat,’ wijst Jan. Ik geloof mijn ogen niet, in de kofferbak van een personenauto ligt een koe, en dan bedoel ik niet een kleine koe, nee zo’n hele grote. Gelukkig kan de klep niet dicht. Hoe hebben ze dat beest er in vredesnaam ingekregen, daar kan ik de hele weg naar huis eens diep over na gaan denken.

Zoals altijd geldt, de ware reiziger weet ook wanneer de reis voorbij is. In mijn handbagage vier volgeschreven schriften die hopelijk resulteren in mijn 3e boek over Gambia en Zuid-Senegal.

Openbaar toilet bij de Bassari-mensen

In een supermarkt kom je producten tegen die ik nog niet in de schappen in Nijverdal heb gezien…

 

 

Reacties

  1. Hair mayonaise dat laat me nadenken😉mayonaise voor je haar of mayonaise van haar😋

  2. Fia van Wensen says:

    Wat leuk om te lezen! Wist je dat Baba en Sally er een dochter bij hebben. Afgelopen woensdag is ze met 7 maanden geboren. Het gaat gelukkig goed met beide. Wel heel erg klein. Morgen is de naamdag waar we uitgenodigd zijn.

  3. Wat een prachtige verhalen Ada, wat hebben jullie weer veel gezien en meegemaakt. Goeie terug reis gewenst

Laat wat van je horen

*